Zawał serca to nic innego jak martwica fragmentu mięśnia sercowego spowodowana jego przedłużającym się niedokrwieniem. Powstanie skrzepliny jest inicjowane przeważnie przez pęknięcie blaszki miażdżycowej i uwolnienie z niej substancji prowokujących krzepnięcie krwi. Zawał serca występuje zwykle w miejscu mocno unaczynionym przez tętnicę wieńcową , która ma stosunkowo nieduże zmiany miażdżycowe. Świerzno wytworzone blaszki miażdżycowe bardzo łatwo pękają gdyż są niestabilne. Dlatego stosunkowo często zawał jest pierwszym objawem choroby wieńcowej. Faktem jest jednak, że małe zmiany miażdżycowe nie ograniczają istotnie przepływu krwi przez naszą tętnicę i dlatego chory nie ma bólów wieńcowych. Kiedy powstają pęknięcia blaszki w miejscu zakrzepu występuje ostra niedrożność tętnicy wieńcowej, powodująca martwicę mięśnia serca, czyli zawał serca. Typowym objawem zawału serca jest ból, który znajduje się w  klatce piersiowej, najczęściej jest zamostkowy. Towarzyszy mu duszność, poty, uczucie lęku, nudności. Taki ból może promieniować do żuchwy, pleców, barków, nadbrzusza.